Wemaster aangehouden vanwege satirische column

De Amsterdamse politie heeft de webmaster van webzine Ravage aangehouden, op verdenking van bedreiging van Geert Wilders. Een duidelijk geval van 'het moet niet veel gekker worden'.

Want hoe achterlijk moet je zijn om niet direct door te hebben dat het hier gaat om een satirisch stukje?

Geert Wilders mag zichzelf tegenwoordig graag presenteren als martelaar van het vrije woord. Om zijn geloofwaardigheid te bewaren, kan wat gas terug bij zijn aangiftebeleid geen kwaad.

Financiele crisis manna uit hemel voor politiek

Het meest zorgwekkende aan de huidige economische crisis is nog wel dat hij bij politici allerlei megalomane ideeën voedt.

Feit is dat crises een gezond onderdeel van de economische cyclus zijn. Het met allerlei kunst- en vliegwerk op de been houden van bedrijven die blijk geven van een beperkte levensvatbaarheid, is een schoolvoorbeeld van korte termijn politiek.

Labour-regering bewijst Wilders dienst

Na de vervolging kwam de verbanning uit Groot Britannië. Heimelijk moet Geert Wilders in zijn vuistje lachen.

Al deze tegenwerking legt hem electroraal namelijk geen windeieren. In de peilingen van Maurice de Hond is de PVV inmiddels de tweede partij.

Vervolging Wilders logisch gevolg van wetgeving

Dus toch vervolging van Geert Wilders. De PVV schreeuwt moord en brand. Wilders zou bij voorbaat al veroordeeld zijn, vanwege de detaileerde aard van de beschikking van het Amsterdamse hof. Het zou hier gaan om een politieke proces.

De woede en onbegrip in het kamp-Wilders zijn uiteraard heel goed te begrijpen. Maar het probleem schuilt toch echt in de wetgeving, niet in het besluit van het Amsterdamse Hof of het lafhartige gedrag van de personen achter de aangifte.

Eerder heb ik me er op dit weblog al opgemerkt dat het feitelijk alles zegt over de wettelijke status van het vrije woord in Nederland, dat er naar een reden moest worden gezocht om niet tot strafvervolging van Wilders over te gaan.

Discriminatie verboden?

Discriminatie verboden? Niet als het de goede zaak dient. De Universiteit van Utrecht heeft besloten om 15 student-assistentschappen exclusief voor allochtonen beschikbaar te maken. Een opmerkelijk bericht, omdat de facade van 'gelijke geschiktheid' wordt verlaten.

Overheidsinstanties, semi-publieke organisaties en delen van het bedrijfsleven flirten al jaren met de grenzen van discriminatiewetgeving door openlijk het beleid te voeren mannelijke autochtone sollicitanten bij "gelijke geschiktheid" af te wijzen ten faveure van vrouwen en minderheden. Dat is een beleid dat door sollicitanten ontlopen kan worden door evident beter te zijn dan kandidaten uit voorkeursgroepen. Hier gaat het echter om pure en onbeschaamde selectie op etniciteit.

Overigens is het minder nieuw dan het lijkt, het NWO heeft al jaren het moziaek programma, waarbij het primaire selectiecriterium is dat de aanvrager geen blanke autochtone Nederlander mag zijn. Halfbloedjes zijn overigens ook niet gewenst.

Voor alle duidelijkheid: dit is echte discriminatie. Niet het soort vage en nauwelijks hard te maken verhalen over achterstelling waarin de anti-discriminatieindustrie grossieert. Dit is specifiek wat Artikel 1 van de grondwet beoogde te voorkomen, keiharde bevoordeling of achterstelling op basis van etnische afkomst.

Maar goed, het levert de gezeten academische elite een schoon geweten op. Daar moeten de belangen van autochtone aspirant wetenschappers dan maar even voor wijken.

Brave indoctrinatieslachtoffertjes...

Goed nieuws, de kosten en moeite die overheid en sociale elite zich getroost hebben bij de multiculturele indoctrinatie van de afgelopen decennia blijken toch geen volstrekt verspilde moeite te zijn geweest.

Bleek eerder uit een onderzoek dat een meerderheid van de bevolking de naoorlogse migratie de grootste vergissing uit de Nederlandse geschiedenis vindt, nu blijkt dat al dat enthousiaste propageren, op school en in de media, van de dogma's van de multiculturaliteit toch wel enig effect heeft gesorteerd.

Uit een onderzoek blijkt namelijk dat een significant deel van de Nederlanders immigratie meer als een "kans" ziet dan als een "probleem" en een grote meerderheid nog altijd met droge ogen de cliché durft te onderschrijven dat immigratie een verrijking van de cultuur is.

Er is toch wel een speciaal soort blindheid voor nodig om de sociale desintegratie ten gevolge van de massamigratie van de afgelopen decennia als verrijking te omschrijven.

Maar goed, een meerderheid van de Nederlandse bevolking heeft nog altijd minder dan 5% allochtonen in de buurt wonen. In die situatie kun je jezelf wel enige dromelarij veroorloven over de verrijking die van migratie uitgaat en al die mooie kansen die een instroom van nieuwkomers biedt.

Albert Heijn schiet te hulp...

'Prachtig wordt de wijk met AH', kopte de Volkskrant een tijdje terug naar aanleiding van de opening van een Albert Heijn in de Betje Wolffstraat in Den Haag. Minister van Wonen, Wijken en Integratie Ella Vogelaar vond het openen van deze winkel zo'n heugelijk feit dat ze de Algemene Politieke Beschouwingen zelfs even liet wat ze waren om de opening met een toespraak op te luisteren.

De Albert Heijn aan de Leyweg die vorig jaar vertrok

Ook mede PvdA'er Henk Kool, Haags wethouder van sociale zaken, was enthousiast: ‘Ik ben hartstikke trots op deze winkel, ik ben hartstikke trots op Albert Heijn.’ Het zegt alles over de luchtkastelen die in de naar Vogelaar vernoemde probleemwijken worden opgetrokken, dat van de simpele vervanging van een C1000 door een Albert Heijn zulke hooggespannen verwachtingen worden gekoesterd.

In het artikel wordt gedaan alsof een verouderde C1000 uit quasi-idealistische motieven is vervangen door een spiksplinternieuwe Albert Heijn. De werkelijkheid is dat de Betje Wolffstraat in een vorige stadsvernieuwingsronde een aantal jaar geleden al een grondige renovatie heeft ondergaan. Het gebouw waarin eerst de C1000 zat en nu de Albert Heijn is het product van die renovatie. Niets verouderde C1000 dus, maar gewoon een normale supermarkt in een pand van een aantal jaar oud die als onderdeel van een zakendeal in handen van Albert Heijn terecht is gekomen (zie voor details over dat laatste: hier en hier).

Vol trots wordt vermeld dat Albert Heijn heeft beloofd personeel uit de buurt in te zetten. Wat denken deze mensen, dat het personeel van de C1000 werd ingevlogen uit sjieke wijken als de Staatsliedenbuurt en het Benoordenhout?

Ene Jan-Willem Grievink wordt in het Volkskrant artikel opgevoerd als supermarkt deskundige. "Andere supermarkten bezoek je om iets te kopen," orakelt hij, "bij Albert Heijn heeft het winkelen ook iets sociaals."

Zijn dit de strohalmen waaraan men zich vastklampt?

Je zou bijna geloven dat de inboorlingen een voorheen ongekend genot mogen smaken. De werkelijkheid is dat een paar straten verderop het grotere winkelcentrum De Leyweg is gelegen. Daar zat tot voor kort een Albert Heijn, maar die is vorig jaar vertrokken en vervangen door een vestiging van de Hoogvliet. Aan het ontbreken van een Albert Heijn heeft het dus niet gelegen bij de verloedering van wat ooit een doodgewone buurt was, waarvan niemand het in zijn hoofd zou hebben gehaald te spreken over een probleemwijk.

De realiteit is dat deze wijken ten gevolge van een volstrekt onverantwoord migratiebeleid de laatste decennia blootstaan aan een onafgebroken stroom van nieuwkomers. Inmiddels bedraagt het percentage allochtonen in het postcodegebied van dit Albert Heijn filiaal meer dan 46%. Ook het grootste deel van de autochtone bewoners is echter nieuwkomer, afkomstig uit wijken waar je inmiddels geen blanke meer aantreft, zoals de Schilderswijk en Transvaal. Hoe kan zo'n massale instroom leiden tot iets anders dan grootscheepse sociale desintegratie?

Het AD besteedde enige tijd geleden aandacht aan de Betje Wolffstraat:

Een gezin in de straat is duidelijk: het gaat niet goed met Moerwijk West (hetgebied tussen Erasmusweg, Betje Wolffstraat, Loevesteinlaan en Zuiderpark). "Ik laat mijn dochter (17) niet meer na donker naar de C1000 in de Betje Wolffstraat gaan. Daar is het niet meer veilig," aldus de vader des huizes.

De man somt een reeks incidenten op van de laatste tijd. De meest in het oog springende: een verwarde man die met een slagersmes bezoekers in de C1000 bedreigt; baldadige jongeren die er (tijdelijk) met de motor van een politieagent vandoorgaan; de vele ruiten die worden ingegooid bij winkeliers in de Betje Wolffstraat; de beroving op klaarlichte dag van mensen die net hadden gepind naast de C1000; en een veelvoorkomende: net gekocht eten dat zo van de transportband bij de supermarkt wordt gepikt."

Bron

Gelukkig is het einde van al deze ellende nu in zicht, met dank aan Albert Heijn. Tenminste, voor wie in fabeltjes gelooft. Wie er wat meer realistische ideeen op nahoudt, zal zich realiseren dat het herstellen van sociale verbanden heel wat moeilijker is dan het vernietigen ervan. Daar is heel wat meer voor nodig dan het vervangen van een C1000 door een Albert Heijn.

Onwil of onkunde...

In Gouda rijdt de bus sinds zaterdag een stukje om, in een poging overlast, agressie en criminaliteit door allochtone jongeren te vermijden. Een woordvoerster van busbedrijf Connexion verklaart dat er de afgelopen paar maanden zeven ernstige incidenten in Gouda zijn geweest. Het zou gaan om het bespugen, bedreigen en beroven van de bestuurders. Ook stuiten de chauffeurs op wegblokkades en wordt op straat tegen de bus aangeschopt. "De chauffeurs staan echt doodsangsten uit." Het resultaat is dat buschauffeurs, met instemming van hun bedrijf, een deel van de Goudse probleemwijk Oosterwei overslaan.

Burgemeester Wim Cornelis
Pvda'er ontkent dat er sprake is van een reeks incidenten

Volgens Pvda burgemeester Wim Cornelis is er geen sprake van een reeks incidenten: "Het betreft een beroving die voor de chauffeurs aanleiding is geweest om een stukje om te gaan rijden. Als er meer aan de hand zou zijn, had ik dat wel van de politie gehoord. Overigens is het besluit van de chauffeurs heel begrijpelijk."

Gaat het hier nu om ouderwetse struisvogelpolitiek of is er iets fundamentelers aan de hand, namelijk dat het de autoriteiten echt ontbreekt aan het vermogen of de middelen om dit soort misstanden waar te nemen. Cynici zullen geneigd zijn om het eerste aan te nemen, maar is de tweede optie feitelijk niet veel verontrustender?

Op een persoonlijke noot: na onze studie in Leiden zochten mijn vriendin en ik een woonplaats. We dachten Gouda, dat moet nog een leuk knus stadje zijn. Dat was tweede helft jaren negentig. Toen al werden we er door iemand die Gouda goed kende op gewezen dat de zegeningen van de multiculturele samenleving ook daar al volop geteld konden worden.

Goed om te zien dat de autoriteiten in de meer dan tien jaar die sindsdien verstreken zijn de problemen voortvarend hebben aangepakt.

Ondertussen zijn ouderen de dupe van de gang van zaken.

Quelle Horreur...

Soms wordt je in het leven op je wenken bediend. Ik schreef in een vorig bericht al over de angst om voor racist versleten te worden die zelfs de vrijgevochten scribenten van Het Vrije Volk in de greep heeft. Een perfecte illustratie daarvan volgde gisteren in de vorm van het protest van Muriel Muyres tegen de sneer die in de rubriek "Ondertussen, bij de buren" werd uitgedeeld aan het Olympisch Elftal van Foppe de Haan.

In die rubriek wordt een overzicht gegeven van verwijzingen naar artikelen her en der op het internet die in de ogen van de redactie van Het Vrije Volk wel eens van interesse zouden kunnen zijn voor bezoekers van de site. Regelmatig wordt daarbij gebruik gemaakt van spot en ironie. Zo werd afgelopen zondag met de tekst "Foppe's jonge multikul-oranje gered door één van de weinige blanken" verwezen naar een wedstrijdverslag in De Telegraaf van het in blessuretijd behaalde 2-2 gelijkspel van het Nederlands Olympisch voetbalteam tegen de Verenigde Staten.

Schaamte
Die woorden schoten Muyres in het verkeerde keelgat. "Ondanks de dramatisch mislukte multiculturele samenleving (...) steun ik iedere voetballer die ons land vertegenwoordigt," verklaart Muyres geschokt. Fantastisch, niemand weerhoudt Muyres en de medeondertekenaars van zijn protest ervan iedereen die een oranje shirt aantrekt blind en onvoorwaardelijk te steunen. Alleen was de reden dat de sneer werd uitgedeeld nou juist dat deze voetballers een jaar geleden in een onbewaakt ogenblik de indruk hadden gewekt dat ze zichzelf, puntje bij paaltje, toch vooral zagen als vertegenwoordiger van hun land van herkomst, door na het behalen van het Europees Kampioenschap voor jeugdteams te gaan zwaaien met Surinaamse vlaggen. Dat leidde alom tot verontwaardigde reacties en bracht de KNVB ertoe het wapperen met buitenlandse vlaggen door spelers van vertegenwoordigende elftallen officieel te verbieden.

De sneer waar Muyres en de zijnen zich zo druk over maken is hoogstwaarschijnlijk weinig meer dan een verlaatte uiting van de irritatie die dat incident opriep. Hier zou een verhandeling kunnen volgen over het belang van humor als uitlaatklep voor maatschappelijke spanningen, maar ik zal het er bij laten vast te stellen dat je zo druk maken over over een snedige opmerking en daarbij een woord als "schaamte" te gebruiken, getuigt van humorloosheid en een ernstig gebrek aan relativeringsvermogen. Over de geur van morele zelfbevlekking die dit soort politiek correcte uitingen van ontzetting, die vooral lijken te dienen om de eigen morele verhevenheid ten toon te spreiden, oproepen zwijg ik ook maar.

Wat is er overigens uberhaupt zo verschikkelijk aan om je niet, of minder, te kunnen identificeren met een team waarin je jezelf niet kunt herkennen? De verbondenheid met sporters en sportteams staat en valt bij volstrekt irrationele vormen van emotionele betrokkenheid. Te doen alsof ras daar geen rol bij zou moeten mogen spelen, is weer zo'n dwaze ontkenning van de menselijke aard waar de politiek correcte kliek de laatste decennia een patent op heeft gehad. Het is een feit dat we, op puur instinctief niveau, anders reageren op mensen van onze eigen etniciteit dan op die van een andere. Dat is aangetoond door onderzoek. Wat schieten we er mee op dat te ontkennen of er een drama van te maken?

Geen natuurlijke verschillen?
Alsof deze storm in een glas water al niet bespottelijk genoeg was, getuigt de verwarde en gehaast overkomende bewoording van het protest ook nog eens van een naïef egalitair denken, dat rechtstreeks uit de hoogtijdagen van de maakbaarheidsgedachte lijkt te stammen. "Er zijn geen natuurlijke verschillen tussen mensen" wordt namelijk vol aplomb verkondigd. We zullen er maar vanuit gaan dat in de haast even vergeten is duidelijk te maken dat er wordt gedoeld op verschillen langs raciale lijnen. Het is tenminste moeilijk voor te stellen dat iemand heden ten dage nog zou betogen dat er überhaupt geen aangeboren verschillen in aanleg en begaafdheid bestaan tussen individuen. Maar dan nog blijf het kolder.

Een verschil in huidskleur is immers al een natuurlijk verschil, dus daarmee is het idee dat er geen natuurlijke verschillen langs raciale lijnen zijn op zich al van tafel. De significante verschillen in vatbaarheid voor bepaalde ziektes die tussen raciale groepen bestaan, maken duidelijk dat de verschillen zich ook zeker niet beperken tot de oppervlakte van de huid. Goed, om wat Muyres eigenlijk bedoelde nog maar wat nader te preciseren: waarschijnlijk werd er bedoeld dat er geen verschillen in aanleg voor bepaalde activiteiten is tussen de rassen. Daarmee raken we aan de kern raken van het taboe dat rust op raciaal bepaalde verschillen.

Nu zou je zeggen, dat de zware oververtegenwoordiging van gekleurde spelers in het Olympisch team, al wijst in een andere richting. Op zich zijn er best sociaaleconomische en culturele factoren te vinden die aan die oververtegenwoordiging bijdragen. De voetballers van het Nederlands Elftal komen bijvoorbeeld van oudsher vooral uit de steden, waar altijd wel kinderen voor een partijtje te vinden zijn en pleintjes om op te spelen. Een factor bij de radicale verkleuring van het Nederlandse jeugdteam de afgelopen jaren zou dan kunnen worden gevonden in de even radicale verkleuring van de Nederlandse steden. En zo zijn er ongetwijfeld meer factoren te verzinnen.

Maar kan een zo structurele en totale oververtegenwoordiging van donkere speler als bijvoorbeeld bij het Franse nationale elftal het laatste decennium het geval is en die, blijkens de samenstelling van het Olympisch Elftal, ook ons voorland is, werkelijk louter door omgevingsfactoren worden verklaard?

Het voert te ver om hier uitgebreid op die vraag in te gaan. Het punt is dat het een vraag is die niet op basis van een taboe buiten de orde moet worden geplaatst. Zeker niet in een samenleving die er voor "gekozen" heeft om, behalve een multicultureel, ook een multiraciaal karakter aan te nemen. Want als er namelijk, quelle horreur, onverhoopt nou eens wel gemiddelde verschillen in aanleg bestaan tussen de verschillende raciale groepen die groot genoeg zijn om gevolgen te hebben voor de maatschappelijke prestaties, dan lijkt het toch beter om daar open en rationeel over te kunnen praten.

Zo niet, dan heeft de anti-discriminatieindustrie vrij spel om optimaal misbruik te maken van hun kant en klare verklaring voor verschillen in maatschappelijke prestaties: D-I-S-C-R-I-M-I-N-A-T-I-E.

Angst voor racisme...

Het is fascinerend om te zien hoe groot de angst is om van racisme te worden beschuldig, zelfs in kringen die zichzelf als vrijgevochten verdedigers van het vrije woord zien. Wij wanen ons een moderne en rationele samenleving, maar rond raciale verschillen is sprake van een volledig functionerend taboe, met alle irrationaliteit van dien. Een taboe waaraan zelfs Het Vrije Volk zich maar zeer ten dele weet te ontworstelen.

In een bijdrage onlangs, zette Michiel Mans terecht minister Plasterk op zijn nummer vanwege een tweetal uitspraken in het programma zomergasten. Één daarvan was een nogal gratuite opmerking over het racisme van nobelprijswinnaar James Watson, één van de ontdekkers van de structuur van DNA. Watson kwam vorig jaar in de problemen door uitspraken over de intelligentie van Afrikanen. Plasterk, voelde zich, na een fragment over de wetenschapper Watson, blijkbaar geroepen om zich voor alle zekerheid maar even te distantieeren van de racist Watson.

De affaire Watson was een perfecte illustratie van de hysterie die vraagstukken van raciaal bepaalde verschillen steevast los weten te maken. Watson had in een interview met de Times uitspraken gedaan over verschillen in intelligentie langs raciale lijnen. Het waren tamelijk nuchtere uitspraken, waar op het eerste gezicht weinig tegen in te brengen leek. Het kwam hem desalniettemin te staan op een intellectuele lynchpartij van formaat. De hoogbejaarde Watson, geschokt door de hysterische reacties die hem ten deel vielen, probeerde zijn woorden nog terug te nemen. Terugkrabbelen baatte hem echter niet meer. Spreekbeurten werden afgezegd en hij werd gedwongen terug te treden als hoofd van het wetenschappelijke bureau waar hij werkzaam was.

Het dieptepunt was misschien wel de bekendmaking, op basis van DNA onderzoek, dat Watson zelf in zijn stamboom een zwarte voorouder had. Alsof Watson een rabiaat racist was die met een dergelijke onthulling mooi te grazen was genomen.

Mans betoogt, terecht, dat verschillen tussen raciale groepen niet op een dergelijke manier buiten de discussie moeten worden gehouden. Maar helemaal op zijn gemak met het onderwerp lijkt hij zich toch niet te voelen, getuige het afsluiten van zijn bijdrage met een geforceerd grapje, over hoe een een gedeeltelijke afstamming van Neanderthalers tot hilariteit aan de andere kant van de Middenlandse zee zou leiden, en het uiten van de mening dat hij een klein verschil in gemiddeld IQ niet uitsluit, maar denkt dat dat geen grote gevolgen heeft.

Het probleem is dat maar zeer de vraag is of dat laatste wel klopt. Er kleven, gezien onze 'keuze' om te transformeren naar een multiraciale samenleving, verstrekkende gevolgen aan verschillen in intelligentie tussen raciale groepen. Dat er aantoonbare verschillen bestaan in gemiddeld IQ is voor iedereen die bereid is dit onderwerp open en eerlijk te benaderen wel duidelijk. Hooguit kan er gediscussieerd worden over de oorzaak ervan en dan met name over de vraag welk deel van die IQ-verschillen biologisch gedetermineerd zijn. Dat dat voor 100% het geval is, is aantoonbaar onjuist. Maar het probleem is dat het tegenovergestelde even onjuist is. De waarheid ligt, zoals wel vaker, in het midden. Alleen, dat te accepteren zet een dikke streep door de egalitaire fantasieën waarop wij bezig zijn een samenleving te funderen.

Het grote probleem met die egalitaire fabeltjes is dat ze de verwachting wekken dat de verschillende etnische groepen onder gelijke omstandigheden gelijk zullen presteren. Blijven die gelijke prestaties uit, dan moet daar een verklaring voor gevonden worden. De tientallen antidiscriminatie bureaus hebben het antwoord al klaar: discriminatie! Het is die keer op keer herhaalde beschuldiging, hoe aantoonbaar onjuist ook, die de toon zet voor de sfeer van ressentiment, wrok en afgunst die multiculturele en/of multiraciale samenlevingen kenmerkt.

Dat is wat het taboe dat rust op raciale vraagstukken zo veradelijk maakt. Juist over verschillen in aanleg en capaciteiten tussen bevolkinggroepen moet open en eerlijk gediscussieerd kunnen worden, zodat verschillen in het sociaal-economische functioneren niet onmiddellijk tot allerlei onzinnige verwijten leidt.